Clafoutis rumowe z burakami cukrowymi

Miałem jeszcze w bagażniku zapas czytaj jedną sztukę buraka cukrowego, którego woziłem od zimy. Temperatura sprzyjała jego zakonserwowaniu więc postanowiłem go wykorzystać.

Zrobiłem francuski deser clafoutis, o którym pierwszy raz usłyszałem na sztuce Yasminy Rezy "Bóg mordu", na podstawie której powstał później film "Rzeź" słynnego ostatnio Romana Polańskiego tyle, że w filmie zmieniono clafoutis na cobbler :) Pewnie dlatego, że akcja nie działa się już we Francji tylko w USA.

Sam deser to, technicznie rzecz biorąc, cienki placek, w którym duża ilość owoców posklejana jest ze sobą za pomocą ciasta. Powstał gdzieś w okolicy XIX wieku, a jego nazwa pochodzi od oksytańskiego słowa clafir co znaczy wypełnić.

Burak cukrowy skojarzył mi się z melasą, ona z rumem, rum z kakao i tak powstało takie coś :)

Składniki:

- burak cukrowy

- aromat rumowy

- mąka

- łyżka kakao

- łyżeczka proszku do pieczenia

- 2 łyżki oleju

- margaryna i wiórki kokosowe (opcjonalnie)

Wykonanie:

Buraka kroimy w kostkę i gotujemy. Wyciągamy z wody i studzimy. Wodę zostawiamy! Będzie nam potrzebna do słodzenia deseru. Ostudzone kawałki buraka wrzucamy do miski i zasypujemy lekko mąką. Dodajemy trochę wody po buraku i mieszamy. Idea jest taka, żeby kawałki buraka były ze sobą pozlepiane małą ilością gęstego, ale lejącego się ciasta. Dodajemy 1/3 aromatu, olej  i proszek do pieczenia i jeszcze raz mieszamy. Wkładamy masę do tortownicy. Ja swoją wysmarowałem margaryną i posypałem wiórkami kokosowymi, bo tak mi jakoś pasowało, ale nie jest to konieczne. Wkładamy tortownicę do nagrzanego piekarnika. Poziom - 180 stopni. Czas - ok. 15 min.

Apple Pi z okazji międzynarodowego dnia liczby Pi - bez pieczenia

O liczbie π słyszał chyba każdy. Wyliczyć ją można dzieląc obwód koła przez jego średnicę. Otrzymany wynik jest liczbą niewymierną zaczynającą się do 3,1415. Dlatego właśnie dziś, zgodnie z amerykańskim systemem zapisu daty (3.14.15), przypada dzień liczby pi. Dzień jest obchodzony co roku 14 marca, ale ze względu na specyfikę tej liczby, w tym roku jest wyjątkowy. Niestety musimy się zastosować do zapisu amerykańskiego, bo nie mamy czternastego miesiąca :) 
W Polsce był obchodzony głównie wczoraj, ale jeszcze nie jest tak popularny, żeby zarówno uczniowie/studenci jak i nauczyciele przyszli w sobotę do szkoły :)
Co prawda jestem sceptycznie nastawiony do świat wymyślanych przez Amerykanów, ale tylko wtedy kiedy przyjmujemy je bezmyślnie zapominając o naszych własnych. To jest całkiem fajne, bo mało popularne i składnia do myślenia :)

Dlaczego liczba Pi jest taka fascynująca? Dlatego, że, co prawda, pierwsza znana prezentacja jej wartości miała miejsce w III w. p. n. e. przez Archimedesa, a potem z dokładniejszym wynikiem w XVI wieku przez Ludolph van Ceulen (gdzie długo nosiła nazwę ludolfina), to liczby tej można się doszukać już podczas budowy piramid egipskich. 

Zważywszy, że wszystko co nas otacza można zapisać za pomocą liczb wielu ludzi stara się szukać wzorów odpowiadających za funkcjonowanie wszechświata, a co za tym idzie, do prognozowania zdarzeń. Mieliśmy taki przykład w znanym filmie Darrena Aronowsky'ego. Niektórzy wierzą, że jest to liczba wyjaśniająca wszystkie prawidłowości rządzące wszechświatem czy nawet wskazująca sens życia. Niestety jeszcze poza naszym zasięgiem gdyż nie dysponujemy jeszcze sprzętem takim jak wielki komputer Głęboka Myśl z książki Douglasa Adamsa Autostopem przez Galaktykę, a i nawet jemu obliczenie liczby 42 stanowiącej według niego sens życia zajęło wiele lat :)

Nie dziwi zatem że jest to liczba kultowa i można się jej doszukać nawet w gastronomi. 

Jeśli przeczytamy pi po angielsku, będzie miało taki sam wydźwięk fonetyczny jak "pie" angielska tarta, która notabene jest okrągła. Dlatego też daniem upamiętniającym liczbę pi jest tradycyjny okrągły apple pie. W mojej wersji mniej tradycyjny, bo kryzysowy i bez pieczenia.

Składniki

- 300 g płatków owsianych

- kostka margaryny

- 1,5 kg jabłek

- 3 łyżki mąki ziemniaczanej

- cukier

- cynamon

Wykonanie:

Margarynę rozpuszczamy w rondlu i wsypujemy do niej płatki owsiane i trochę cukru. Ugniatamy ciasto i wykładamy nim formę do tarty. 

Jabłka obieramy, kroimy w małą kostkę i smażymy w garnku. Dosypujemy cukier i cynamon. Kiedy będą miękkie dolewamy rozpuszczoną w połowie szklanki zimnej wody mąkę ziemniaczaną i energicznie mieszamy. Tak powstałą masę wlewamy na spód z płatków i odstawiamy w zimne miejsce.

Moje uśmiechnięte chrusty

Nie napisałem faworki, bo nazwa zobowiązuje do kształtu wstążki. Są chrusty bo są chrupiące. Gałęzie też nie zawsze są długie :)

Coroczna świecka tradycja, tłusty czwartek, polegająca na masowym obżarstwie. Tyle, że tu nie jestem pewien co, niezależnie od wyznania lub jego braku, powoduje tak ogromną popularność tej tradycji. Czy jest to fakt, że po prostu lubimy jeść, czy może jest to chęć uczestnictwa w zjawiskach masowych. Niezależnie od powodu zauważyłem, że masowe kupowanie pączków zaczęło się już tydzień wcześniej. Nie wiem czy ludzie dali sobie wmówić, że tłusty czwartek był wcześniej, po to żeby tydzień później całą akcję powtórzyć, a może gromadzili zapasy, gdzie przy ilości różnych specyfików w niektórych paczkowanych pączkach mogli mieć pewność, że będą świeże przez cały tydzień :)  Może jednak powód jest dużo prostszy, wskazana wcześniej, miłość do jedzenia.

Ja poszedłem w inną stronę. Potrzebowałem czegoś takiego ze względu na chorobę oraz dość nieprzyjemnymi warunkami atmosferycznymi.

Składniki:

- pół kostki margaryny

- pół paczki mąki

- trochę więcej niż pół szklanki wody (czy jak to mawiała Solska "większe pół")

 - 2 łyżki cukru

Wykonanie:

Margarynę rozpuszczamy i dosypujemy do niej mąki. Mieszamy tak długo, aż mąka się nam zatłuści w miarę jednolicie. Dodajemy cukier i wodę. Wałkujemy cienko na stolnicy i wycinamy dowolne kształty. Mogą być faworki, a mogą być takie jak moje, jeśli ktoś się zaopatrzył w foremki. Wrzucamy na gorący głęboki olej i wyjmujemy jak będą brązowe. Ja lubię ciemniejsze :)

Organizator: WEGANON

Burakowy deser gourmet

To tajemnicze słowo w nazwie pochodzi z języka francuskiego i oznacza, w skrócie, smakosza. Ostatnio używane na lewo i prawo straciło swoje pierwotne znaczenie i nabrało nowego. W praktyce oznacza to coś co zazwyczaj jedliśmy w sposób tradycyjny, teraz podane w zupełnie inny sposób oraz okrojona porcja do połowy. Jako, że w przyrodzie nic nie ginie, czego przykładem jest na przykład zasada zachowania pędu, tak i tu odejmujemy objętość, ale podnosimy cenę. Chyba, że tak jak ja zrobimy w domu, ale wtedy nie będzie do końca gourmet :)

Samo danie jest odpowiedzią na zalegające na polach buraki cukrowe (patrz akcja poniżej) i zostało opracowane naukowo zgodnie z ideą food pairing :)

Składniki:

- burak cukrowy

- burak czerwony

- jabłko

- natka pietruszki

- olej

Wykonanie:

Buraka cukrowego owijamy folią aluminiową i pieczemy do miękkości w piekarniku.

Buraka czerwonego i jabłko obieramy, kroimy i miksujemy razem na mus.

Pietruszkę miksujemy dodając trochę oleju.

Upieczonego buraka kroimy na grube plastry, które następnie możemy wycinać w jakieś wzory. Kładziemy na wierzch kleksa czerwonego musu i polewamy lekko pesto z pietruszki.

Ciastka z metą a'la Heisenberg czyli "Breaking Bad" i psikus na Halloween

Pierwszą rzeczą jaka zainspirowała mnie do upieczenia takich ciastek był świetny serial "Breaking Bad" o nieuleczalnie chorym nauczycielu chemii, który zmuszony jest dokonywać tragicznych wyborów w imię wyższego dobra, jakim jest zapewnienie przyszłości rodzinie, podczas procederu polegającego na gotowaniu metamfetaminy. Serial o gotowaniu więc nie mogłem sobie odpuścić :) Meta w jego wydaniu była niebieska i właśnie ten kolor kojarzy się od tej pory z tym narkotykiem znanym już wcześniej z musicalu "Hair". 

No tak, ale dlaczego Halloween? W wigilię wszystkich świętych, która po angielsku ma krótszą nazwę dzieciaki, naoglądawszy się amerykańskich filmów chodzą po domach z tekstem "cukierek albo psikus". O dziadach jeszcze nie słyszeli, bo usłyszą o nich dopiero na przykładzie dzieła Mickiewicza (znów te narkotyki :)), a i tak pewnie niewiele z niego wyciągną :) 

W każdym razie postanowiłem zrobić psikus w nadziei, że co najmniej dwóch na dziesięciu rodziców oglądało ten sam serial co ja i kiedy dzieci przyniosą takie ciastka do domu, to co najmniej zastanowią się czy puścić je rok później :) Żeby było jasne, cenie sobie bardzo przedsiębiorczość dzieci, jak i nie jestem sztywniakiem, który zgodnie z ideą kościoła każe ten dzień świętować tak, a nie inaczej, ale uważam, że bezmyślne powielanie wzorców serwowanych nam przez wątpliwe jakościowo obrazy jest po prostu przykre. Każdy niech świętuje jak chce, ale niech wie dlaczego.

Oczywiście ciastka nie będą z prawdziwą metamfetaminą, bo:

a) nie mam zamiaru narażać zdrowia ludzi, którzy sobie tego nie życzą

b) jest nielegalna

c) nie umiem jej gotować

d) rynek półproduktów jest ściśle kontrolowany o czym przekonał się prawie każdy choćby przez przypadek kiedy kupował coś z apteki lub sklepu przemysłowego w większych ilosciach.

Zamiast tego użyłem tanich niebieskich landrynków, które zostały pokruszone.

Składniki:

- kostka margaryny

- szklanka mąki

- szklanka kaszy manny

- szklanka cukru

- paczka niebieskich landrynków

Tak jak twórca serialu postanowiłem zadbać o szczegóły, w tym o odpowiedni strój :)

 

Wykonanie:

Cukier, mąkę, kaszę i margarynę ugniatamy razem. Formujemy kółka i układamy na blaszce do pieczenia. Wkładamy do nagrzanego na 200 stopni piekarnika na 15 minut. Między czasie kruszymy cukierki. Po wyciągnięciu posypujemy ciastka pokruszonymi cukierkami, które pod wpływem ciepła lekko się skleją.

Kartofelki, dosłownie, marcepanowe

W środę podnosiłem swoje kwalifikacje w ramach comiesięcznych warsztatów Kuchni Fusion organizowanych przez Katowice Miasto Ogrodów, w ramach których również miałem przyjemność przekazać wiedzę, o czym pisałem tutaj. Tematem środowego spotkania była śląska kuchnia bezglutenowa. Robiliśmy wodzionkę (ze specjalnego chleba), czorne kluski, szpajzę i kartofelki marcepanowe. Kiedyś już robiłem coś podobnego, o czym pisałem tutaj, ale receptura była nieco inna. Dzisiejszy przepis, może ma swoje minusy, ale jest dużo prostszy i tańszy, a o to tutaj chodzi :)

Składniki:

- ugotowane ziemniaki

- cukier puder

- aromat migdałowy

- kakao

Wykonanie:

Do zimnych ziemniaków dodajemy trochę cukru oraz aromatu i ugniatamy.  Formujemy kulki, obtaczamy w kakao i wkładamy do lodówki.

Buraczak - placek z buraka cukrowego z orzechami włoskimi

Ogólnie, to za oknem jesień. Czasem przypomina to wiosnę, ale liście mówią same za siebie. W każdym razie jesień to sezon na buraki cukrowe które, jak pisałem TUTAJ, dostałem od pewnego rolnika oraz na orzechy włoskie. Postanowiłem przygotować placek buraczany znany w okolicach Lublina tzw. buraczak.
Można go zrobić w dwóch wersjach. Bardziej burakowej, zbitej i mokrej jak brownie oraz bardziej wyrośniętej i suchej jak placek drożdżowy. Na zdjęciu opcja mokra.

Składniki:

- burak cukrowy, wielkość D

- 2,5 szklanki mąki lub 4 szklanki jeśli chcemy wersję suchą

- 1/3 kostki drożdży

- pół szklanki cukru

- pół kostki margaryny

- rozłupane orzechy włoskie - taka ilość, aby pokryły wierz ciasta

Wykonanie:

Drożdże rozpuszczamy w małej ilości ciepłej wody, dodajemy łyżkę cukru, łyżkę mąki, mieszamy i czekamy aż zaczną pracować. Buraka ścieramy na tarce o małych oczkach. Możemy poczekać aż oksyduje wtedy zrobi się czarny i może ciekawie wyglądać w cieście. Dodajemy mąkę i ugniatamy ciasto. Dodajemy drożdże i dalej ugniatamy. Wkładamy do foremki, odstawiamy w ciepłe miejsce i czekamy aż urośnie. Po wyrośnięciu wkładamy do nagrzanego na 170 stopni piekarnika i kiedy się zarumieni możemy sprawdzić patyczkiem czy jest jeszcze surowe. Wystarczy 30-40 minut.

W między czasie, w rondlu, rozpuszczamy margarynę i cukier. Dosypujemy orzechów mieszamy i wylewamy naszą masę na gorące ciasto. Wkładamy do piekarnika jeszcze na 5 minut, jeśli mamy to z opcją przypiekania na górze.